Zomervakantie

Op dinsdag 5 augustus weer een nieuwe column!

Onrecht

Waar is dat verdomde geld gebleven? Wie zit er met onze eerlijk verdiende centen op een tropisch eiland of voor een splinternieuw mega-plasma-tv-scherm, of heeft er alvast een wintermantel van echt bont op de kop getikt? Niet dat het nou zó veel is maar als je zoiets één keer flikt zul je het ook wel vaker doen en voor ons is het een rib uit ons lijf.

Voor wie niet op de hoogte is: ik kan helaas niet in detail treden, hoewel ik dat het liefst wel zou doen, met naam en toenaam,  maar dat zou een platte actie zijn. Bovendien wil ik niemand vals beschuldigen. Een deel van de tegenpartij heeft daar overigens geen enkele moeite mee.  Last van het geweten is nergens te bekennen. Er worden tikken tegen onze schenen uitgedeeld die op zijn minst een gele kaart verdienen. Onze verwachtingen zijn te hoog en onze bedrijfsvoering niet in orde en ja dan krijg je dit soort dingen.  Ze denken ongetwijfeld dat we achterlijk zijn maar in de spiegel kijken is er niet bij. Misschien is dat trouwens ook niet zo’n heel goed idee.

Ik mag dan niet zakelijk genoeg zijn maar mijn intuïtie is prima ontwikkeld. Ik voel het meteen. Hoog van de toren blazen, gouden bergen beloven en er nog geen fractie van waar kunnen maken. Adviezen geven die door anderen meteen worden ontkracht. Van de hand in eigen boezem steken hebben ze nog nooit gehoord. Als er iets fout gaat heeft de ander het gedaan, einde discussie. “We gaan er iets prachtigs van maken!” De woorden klinken nog door in mijn hoofd. Vast en zeker maar jouw aandeel  is hierbij, zonder twijfel, nul procent.

O, wat heb ik een hekel aan dit soort neptypes. In het liedje Falls to Climb van R.E.M. heeft Mike Stipe het over ‘Phony Maroney’. Volgens mij is dat precies waar het  hier om gaat. Vallen om te kunnen klimmen trouwens ook. ‘Someone has to take the fall, why not me?’ Een keiharde zakenvrouw zal, en wil ik nooit worden. Ik wil mooie dingen maken die puur zijn. Zo wil ik mensen raken en niet anders. Natuurlijk geven wij niet zo maar toe, maar mochten we dat wel moeten doen, (hoe ontzettend oneerlijk dan ook) dan is het een hele dure cursus. Wel een waar ik glansrijk voor ben geslaagd. De onderdelen op het certificaat luiden: A: Bot reageren, B: Voet bij stuk houden, C: Bij de feiten blijven, D: Niet betalen waar u al voor betaald heeft en E: ALTIJD OM BEWIJS VRAGEN!

Proficiat mevrouw Wittgen, u bent door naar de volgende module: ‘Eerlijkheid duurt het langst’,  maar nu eerst tijd voor vakantie. Deze leerschool heeft genoeg energie gekost. Fijne zomer allemaal en: Beware of pickpockets en andere oplichters….

Loom

“Het is een hele razjee.”, roept de bejaarde vrouw, bestemd voor wie het maar wil horen. Met haar kromme vingers rommelt  ze in de bakken met zakjes gekleurde elastiekjes. “Ik heb er geen verstand van maar het is leuk voor de ‘kleinkeinder’.” Ze heeft er werkelijk geen idee van hoe zij daar armbandjes van maken maar dat kan ik wel begrijpen.

Eigenlijk voel ik altijd een weerstand bij dit soort hypes, maar ik kom er gewoon niet onderuit. Stiekem vind ik het best leuk om mee te doen met deze razjee, eh rage. Het is tenminste niet nutteloos en goed voor de fijne motoriek van kinderen en mama’s. Daar zit ook meteen het probleem. Het heeft me al de nodige frustratie gekost.

Vastberaden en in opperste concentratie, bekijk ik het filmpje op Youtube. Stap voor stap worden de elastiekjes om de plastic haakjes gespannen. De uit-beeld-zijnde  makers, een moeder en een dochter, zijn er twee van het perfecte soort. Ze spreken alle woorden keurig uit en demonstreren in perfecte harmonie. Ik weet het zeker, bij hen thuis liggen er geen broodkruimels en hagelslag onder de tafel. Bij dit gezin geen smoezelige autostoeltjes en zij heeft zonder twijfel nog nooit, per ongeluk, een boxershort van papa mee gegeven voor de gym. (Ja, sorry dat broekje lijkt gewoon op…ach ja..)

Iets te voorbarig kies ik, omdat ik die mooi vind, voor de ‘starburstbracelet’. Het is er een die onmaakbaar is, voor mij althans. Met mijn tong uit mijn mond haak ik de elastieken aan elkaar maar het lijkt absoluut nog niet op datgene dat miss sunshine gemaakt heeft. Ik laat teveel steken vallen want als ik de armband los mag maken vliegen de losse elastiekjes in het rond. Bijna gooi ik van pure woede de loom uit het raam.

In middels ben ik zover dat ik een ‘dragonskin’ kan maken op een vork, een visgraat op twee pinnetjes en een ‘ladder’ op het hele apparaat. Een fantastisch kinderlijk gevoel van trots krijg ik als ik de armband lostrek. Hij blijft HEEL! Nu maar eens snel op zoek naar wat ik nog meer kan maken. “Als het vakantie is”, heb ik beloofd aan mijn twee schatjes die zelf al aardig meedoen maar het liefst hebben dat ik meehelp aan twee armen bedekt met rubber.

Loom lig ik in de zon. Haaknaaldje en elastiekjes binnen handbereik. “Mama, mama, mama, heb je hem al af?” Ik soes een beetje weg. Ik heb me laten overspoelen met het complete vakantiegevoel. Op mijn netvlies de armbandjes. Dat kan wachten. Ik moet óók zoiets bedenken. Zodat ik….Zo moeilijk kan het toch niet zijn. Wat is er nog nooit gedaan? Uitvinden, op de markt brengen, promoten, glimlachen en hééél vaak loom in de zon liggen….ZZZZZZZZZ.

 

Bedankje

“Dat mens krijgt van mij helemaal niks, daar wordt ze toch voor betaald!” De goedkope bril met tijgermotief geeft haar een weinig intelligent uiterlijk, net als haar praktische korte kapsel en haar T-shirt met Koekiemonsterprint, dat strak om haar vetrollen geperst zit. Aan haar voeten badslippers van de Action of  een andere laagste-prijs-maar-braskwaltiteit-winkel, die geen enkel vrouwelijk detail bezitten. “Die van ons heeft net gauw een tekening gemaakt en dat is meer dan genoeg. Het is toch niet normaal wat die juffen allemaal krijgen, repen chocola, bloemen, zeep, wijn, kaarsen en dat terwijl ze er niets voor hoeven te doen. Ze hebben altijd vakantie!”

De tijd dat wij op de laatste schooldag met een aanhanger naar school kwamen om onze cadeaus in de laden is al lang voorbij. Het is not-done om leerkrachten met goederen te bedanken voor een fijn schooljaar. Begrijp me niet verkeerd, dit is geen pleidooi voor groter en meer. Een tekening  is uiteraard ook prima, áls die uit het hart komt. Is het stukje papier een verplichting laat ook dat maar achterwege. Gewoon een hand met een welgemeend dankjewel maakt ons al gelukkig.

Ik kan niet anders dan een poging doen om uit te leggen waarom het misschien toch de moeite waard is om de juf of meester een kleine blijk van waardering te geven. Natuurlijk slaan ze de plank weleens mis maar het is altijd makkelijk om ze daar op af te rekenen.  Toch  krijgen  ze niet ‘gewoon’ betaald voor wat ze doen. De meeste dingen hebben ze nooit geleerd op een opleiding. Lesgeven is één maar voordat ze daaraan toekomen hebben ze al allerlei andere beroepen uitgeoefend. Zo werken zij in de verpleging, de schoonmaakbranche, (“juf er heeft iemand een hele wc-rol in de wc gegooid.”) de administratie  (bij gebrek aan aanwezige directie), als  psycholoog, (zij voeren geruststellende gesprekken met bezorgde ouders), als bioloog (juf er zit een grote spin onder mijn stoel)  en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Ik kan er als leerkracht nog wel mee leven dat ik te maken heb met ouders die me na een heel schooljaar gewoon negeren en me na bergen aandacht gewoon als lucht zien. Waar ik wel moeite mee heb is,  dat ik als moeder,  de leerkrachten  van mijn eigen kinderen geen klein cadeautje mag geven. Dus komt de rebel in mij naar boven en doe ik het gewoon toch. Stiekem dan, want ik hoor het gezeik al: “dat mocht toch niet, belachelijk, waarom moet zij het dan wel doen?”

Waarom? Om ze te bedanken waarvoor ze misschien niet betaald worden. Dankjewel juffen dat jullie onze kinderen het gevoel geven dat ze er mogen zijn, dat ze fouten mogen maken, dat ze op schoot mogen  zitten als ze verdriet  of buikpijn hebben, dat ze veilig zijn op school. Dat jullie ze over de streep trekken als ze even iets niet willen, dat jullie ze een grens geven.  Ja, je verwacht het misschien niet maar juffen en meesters zijn ook maar mensen. Gelukkig!