Schooljaar

Met een brok in mijn keel kijk ik naar de grote, kleine mensen die vóór mij op het podium staan. Ik kan mijn tranen bijna niet binnenhouden zó wordt ik erdoor geraakt. Niet dat ik nou zo verdrietig ben, ik ben  gewoon een zacht ei, maar vooral heel erg trots. Trots omdat ik een musical geschreven heb die hier, voor mij en natuurlijk voor alle ouders en leerkrachten, door een klas, vol overgave gespeeld wordt. Over de liefde, het gaat altijd over de liefde, zelfs spannende scènes met een bijna-film-kus erin, ze doen het gewoon! Het is maar net hoe je het brengt. Trots ook op de leerkrachten die het voor elkaar hebben gekregen.

Ik voel het afscheid, van het einde van het schooljaar, van ouders die afscheid nemen van de basisschool. Ik zit er zelf ook middenin, met mijn klas. Snikkend staat een jongetje voor me. Zijn schouders gaan op en neer, hij hapt naar adem en ik ben benieuwd naar het leed dat hem is aangedaan. Pas enkele minuten later kan hij weer wat zeggen. “Ik wil gewoon aan mijn eigen tafeltje werken!” zegt hij en het huilen wordt weer erger. Ik vang de verbaasde blik van de leerling die even op de plaats van het jongetje is gaan zitten. Hij haalt zijn schouders op en pakt zijn spullen zodat de ramp snel opgelost kan worden.

Aan een ander tafeltje woedt oorlog.’ Hello Kitty- oorlog’ om precies te zijn. De puntenslijper met het lieflijke katje is per ongeluk van eigenaresse gewisseld en de oorspronkelijke bezitster is niet meer in staat om haar eigendom netjes terug te vragen. Dreigend staat ze klaar met een stift om andermans tekeningen vol te krassen. Meidenvenijn. Onvermijdelijk in deze periode. Nog net op tijd kan ik ingrijpen.

Het is tijd voor vakantie, merk ik ook aan mijn eigen kinderen. Huilen om kleine of soms grote dingen. Afscheid nemen van de juf en dan even helemaal terug naar huis. Je even niet afvragen wat anderen van je willen. “Ja, dat die kinderen tijd nodig hebben om tot zichzelf te komen, dat snap ik wel maar die leerkrachten, die hebben toch wel heel veel vakantie. Dat is toch zeker niet nodig?” Echt weer gehoord ergens, afgelopen week. Ik ga niet eens proberen om het uit te leggen maar neem maar van mij aan dat het nodig is, die afstand, hard nodig!

Over een tijdje, op naar een nieuw schooljaar. Nieuw meidenvenijn, nieuw mannekesverdriet. Nieuwe ‘liefdes’, vriendschappen, nieuwe verbazing, vertedering. Over een tijdje ben ik er weer helemaal klaar voor.  Eerst rust met mijn eigen liefkes, ze voor mijn neus groter zien worden.  Ik hoop dat alle papa’s en mama’s dit gaan doen. Voor dat jullie het weten zijn ze toe aan hun eerste filmkus!

Voor allemaal: Fijne vakantie en geniet, wat je ook gaat doen , want het gaat over de liefde. Altijd!

 

Bomenstank

Het is er weer. Ik fiets door een straat met veel bomen en word er ongenadig door overvallen. De geur dringt in één klap mijn neus binnen. Ik moet moeite doen om niet te gaan kokhazen* (*natuurlijk bedoel ik kokhalzen…maar dit woord is inmiddels zo ingeburgerd aan mijn kant van de familiekring dat ik het wel moet gebruiken.)

Er zijn drie soorten mensen te onderscheiden bij dit ‘probleem’. De eerste groep geeft toe iets smerigs te ruiken, maar heeft werkelijk geen idee wat. De tweede groep ruikt zeker wel iets bekends, maar kan er maar niet achter komen wat dan. Ze worden wel enthousiast als ze er eindelijk achter zijn. De laatste groep weet vanaf tel één waar ze mee van doen heeft.

Misschien bestaat er nog een vierde groep. Personen die nu denken: ‘waar GAAT dit over?’ Ik moet voorzichtig zijn met mijn informatie. Het ligt nogal gevoelig, vooral bij de man. Ik weet dat er mannen zijn die het ook ruiken maar er zijn er ook die er liever niet over willen praten en het op hun fatsoen trekken. Boos worden om hun ego te redden. Dat hoeft niet. Jullie kunnen er ook niets aan doen. Mijn lief zegt zelfs: “Ga je daarover schrijven? Dat is toch stom!” Het moet er gewoon een keer uit, ik kan er gewoon niet omheen.

Mijn dochter is in ieder geval ook uitgerust met goede zintuigen. “Mama!” roept ze als we samen naar de winkel fietsen. “Wat ruik ik nou voor iets smerigs? Het lijkt wel rotte vis” Dat lijkt me een goede omschrijving van iets waar ze later nog wel achter zal komen. Dat het toch net wat anders is.

Ik zal proberen om iets duidelijker te zijn. Het gaat om kastanjebomen die hun  (fluister) zaad willen verspreiden en dat verklaart de geur. De weeïge lucht van ja…van wat eigenlijk. Asperges die te lang gelegen hebben? Kwark die over de datum is? Nee, dat heeft meer te maken met de substantie, glibberig en doorzichtig als kikkerdril. Ik ga ongemerkt wat harder fietsen. Je weet maar nooit wat er allemaal uit die bomen kan vallen.

Wat de menselijke versie betreft: er zou best iets aan de vormgeving gedaan mogen worden. Misschien een keer in vaste vorm zoals bij vergeet-me-nietjes en een ander parfummetje. Gewoon een nieuw jasje, moet kunnen in 2015. En dan heb ik het niet over de verpakking. Die is prima.

Mannen, jullie hebben het voor elkaar. Een hele column over jullie goedje. Zie het positief. Het is echt niet persoonlijk bedoeld.  Pak je fiets, ga ruiken en geef toe! Ik daag jullie zelfs uit om met een vrouwelijke tegenhanger te komen.. Veel plezier.