2016

Niet achterom kijken. Gewoon doorgaan. Steeds als ik bij mij thuis op de wc zit (nee, ik heb het niet over dat achterom kijken, ik hoop dat mijn kinderen dat, als ze ergens anders naar de wc zijn geweest, wél doen, maar dat terzijde) kijk ik met een glimlach naar de sticker met een uitspraak van Gerard van Maasakkers: ‘Spijt, sund van de tijd!’ Het klopt. Bovendien, als ik het wel doe, achterom kijken, ben ik zo’n sentimenteel ei dat er meteen tranen over mijn wangen rollen.


En toch, zo in de laatste week van het jaar, ontkom ik er niet aan. 2016 in steekwoorden. In willekeurige volgorde. Overgrootoma, ziekenhuis, half dood, toch niet. Schoonvader, zware hartoperatie, huppelend het ziekenhuis uit. Lief, auto, botsing, niet helemaal bruikbaar meer. Italië, Sofia, Denemarken, Portugal. Mannen naar Amsterdam met engeltje op hun schouder. Klas met zevenenveertig kleuters, voorstelling in de Kattendans. Operatie op 5 december.


Valt eigenlijk toch wel mee als ik het zo bekijk. Ja ja natuurlijk. Ambulance, ziekenhuis, nachtje blijven, niet slapen. Die gebeurtenis heeft zijn sporen wel achter gelaten. Vooral omdat mijn schatjes mij half gaar op de grond hebben zien liggen. Vooral omdat ik vorige week pas hoorde: “Ja, toen stond Tibbe nog te huilen in de tuin”. Vreselijk. Niet te veel achterom kijken dus. Doorgaan en van andere mensen horen dat je RUST moet nemen. En kiezen. Niet alles moet, niet alles kan. Dus.


Vrijdag 23 december. Topfeestje van het werk van mijn lief. Meer dan tweeduizend mensen in de Deventer schouwburg. Biertje in mijn hand. Voor mij staan de Memphis Maniacs zo hard te rocken dat ik mezelf weer zie staan, jaren geleden op een festival. Zelfde gevoel van vrijheid. Bijkomend voordeel: ze spelen covers die ik allemaal mee kan zingen. Goedkeurende blik van de zanger, die zeker de stempel ADHD heeft gekregen, maar wat een vette band! Over een half uur, in een andere zaal: Miss Montreal. Mag ik niet missen. Ik vind haar leuk en grappig en haar liedjes raken me altijd. En dan, zanger springt van het podium, geeft mij een vette knipoog en een klopje op mijn schouder. Kiezen dus en dat betekent hier blijven. Zonder spijt, want das sund van de tijd. Dus.


2017. Voor allemaal: op tijd een beetje meer rust. Op tijd het bos in, ook als het regent. Of met een muziekje op de bank. Of wat je wil. Zie jezelf weer staan, jaren geleden op een festival! X


Novasure

Nee, ik ga niet vertellen wat dat is. Anders verlies ik dadelijk een of meerdere van mijn trouwe en gewaardeerde (mannelijke) lezers. Ik wil niet hebben dat zij onpasselijk worden. Als je goed hebt opgelet weet je het toch wel. Letterlijk: nieuwe zekerheid, en laten we het daar maar op houden.


Ik doe mee aan een onderzoek. Vrijwillig, dat wel maar het voelt toch als een soort matennaaierij als ik nee zou zeggen. Niet dat ik dokters of medisch wetenschappers als mijn vrienden beschouw maar een deel van mijn schoonfamilie zit in het vak en ja, waarom ook niet. Het zou me minder pijn op kunnen leveren. Jammer dat me dat nou net het minste boeit. Ziekenhuizen, injecties en bloed. Of erger nog een infuus. Het mag duidelijk zijn: BAH!


Voor de behandeling begint, laat een aardig meisje, hoe oud zal ze zijn, mij een kaartje zien met daarop vijf gedrochten van emoticons. Ik ben er niet zeker van of ze opeenvolgend zijn wat pret en ellende betreft. “Je zult dadelijk denken, ga weg met dat kaartje, daar heb zo meteen echt geen zin in!” , zegt ze vriendelijk. “Probeer er dan toch maar één te kiezen die jou het beste lijkt.” Ik zal maar niet zeggen dat ik nu al denk dat de mislukte emoticons me gestolen kunnen worden.


Verder wordt er straks op verschillende momenten aan mij gevraagd of de pijn te verdragen is. Een cijfer van één t/m tien, waarbij één t/m vier draaglijk zijn en vijf t/m tien ondraaglijk. Het zal wel aan mij liggen maar erger dan ondraaglijk kan toch helemaal niet. “We zullen alles stap voor stap uitleggen!”, zegt de dokter, ook al zo vriendelijk, terwijl er weer iemand anders hartplakkers op mijn lijf plakt “Dat hoeft niet hoor”, zeg ik blijkbaar te zacht want ik hoor dingen als injectienaald en meekijken op scherm. “Kijk hier zie je de ingang, met mooie ribbelige structuren.” Ik zie smerige bloedvaten van mezelf en ik denk dat het tijd is om weg te kijken. Mijn hartslag verraadt dat dit geen slecht idee is.


Prikken, krampen en gedoe met apparaten. Dan het kaartje. Ik moet kiezen. Het eerste gezichtje lacht, maar wel als een boer met kiespijn.  Het tweede gezichtje trekt een soort van grimas, alsof er iemand op zijn teen is gaan staan en de derde heeft een streepmond, moet denk ik iets neutraals voorstellen maar het is meer teleurstelling wat ik zie. Teleurstelling omdat hij de verkeerde cd  heeft gekregen. De volgende is duidelijk not amused. Hij is denk ik zijn lievelingsspijkerbroek kwijt, net nu hij een belangrijke presentatie moet geven. En die laatste, is er echt slecht aan toe. Verlaten door alles en iedereen. Ik weet niet wat ik moet kiezen. De juiste zit er niet bij. Ik kies iets in het midden maar ik weet niet of dit iets zal toevoegen aan het onderzoek. Ga toch weg denk ik. Inderdaad.


Beroerde nacht, stoned van de pijnstillers, ff bijkomen en dan: nieuwe zekerheid! Heerlijk.