Disco

Tijd voor een avondje zorgeloos vermaak. Kinderen bij opa en pas de volgende ochtend op te halen. “We gaan trouwens met een discobus.”, zegt mijn lief tussen de soep en de aardappels door. Zijn stem klinkt neutraal waardoor er bij mij nog geen alarmbellen gaan rinkelen. Lekker muziekje en een bar. Fijn. Wat ooit begon als nieuwjaarsreceptie voor vrienden, met aanhang,  is inmiddels gepromoveerd tot een complete avond uit.


De discobus zal ons in anderhalf uur tijd naar Utrecht brengen waar we mogen gaan genieten van ‘Dinner in Motion’ (zoek maar even op wat dat is). Dat is best lang als je bedenkt dat het normaal vijftig minuten duurt. Ik snap het al. We gaan natuurlijk onderweg ergens stoppen om echt te kunnen dansen. Er zit een dansvloer in die bus en die moet gebruikt worden. Dat kan natuurlijk niet als je rijdt. Stom dat ik dat niet meteen doorhad.


De eerste aanblik van de bus is niet meteen hoe ik het me had voorgesteld. Hij is vooral zwart met witte letters. ‘Partybus’ staat erop en is zeker gebruikt om jongeren, die het comazuipen graag de eerste minuut willen laten ingaan, (en ik vrees toch echt dat wij daar niet (meer) bijhoren) naar Lloret de Mar te brengen. Bij de eerste blik ín de bus moet ik al bijna kotsen. Ik heb nog geen druppel alcohol gedronken, geen drugs gebruikt en het stinkt er ook niet naar rotte eieren. Het zijn de lichteffecten die me zorgen baren. Gelukkig meerdere dames met mij.


Dan komt de chauffeur naar buiten. Hij lijkt meer op een postbode of een magazijnchef. Zeker niet op de bestuurder van een partybus. Hoe die er dan wel uitzien weet ik ook niet precies maar niet zo. Deze chauffeur, met oversized jas, gele bergschoenen en een bril uit de verkleedkist, heeft een bezorgde blik in zijn ogen. Later zal blijken waarom. Hij heeft zijn vrije zaterdagavond hiervoor opgeofferd, gok ik. Die andere chauf, kon opeens vanavond niet. Later zal blijken waarom.


In hoog tempo komen er blikjes bier en flessen prosecco tevoorschijn. De vrouwen zitten, de mannen staan, of hangen. De bus is amper onderweg of de muziek stopt ermee en is het pikdonker. Gelukkig doen de TL-lampen het later wel weer. Gezellig. De bezorgde blik van de chauffeur is verdubbeld. ‘Dit hebben deze vijfendertigplussers (en hoger) niet gewild’ , zie ik hem koortsachtig denken. Zo staan we een half uur later stil bij De Lucht. Utrecht is ver weg zo. Natuurlijk krijgt hij zijn disco niet meer aan de praat. Erger nog. De halve deur hangt eruit en krijgt een van de heren een door de ruimte vliegende scharnier tegen zijn kin.


Tijd voor Dinner. In motion. Prachtige show en lekker eten. Dat mag gezegd. Maar wel een show met lichteffecten. Veel lichteffecten, hier en daar wat 3d en nog een beetje drank. Ik zet me schrap en laat het over me heen komen. We hebben straks het toetje nog: lekker met de Partybus naar huis!





Muziek

“Oude Jan en jonge Jan die gingen samen pompen, oude Jan die brak zijn been en jonge Jan zijn klompen.” zingt de overenthousiaste muziekleraar, die ook geestelijke stromingen geeft, met EO-glimlach. Ik zit net een paar weken op de Pabo en het is de bedoeling dat ik dit lied, met dubieuze tekst (wat moet je in godsnaam allemaal uithalen als je je klompen wil breken?), samen met mijn klasgenoten, na ga zingen. Je zou verwachten dat mensen die voor de Pabo kiezen dit moeiteloos en zonder schaamte kunnen doen maar niets is minder waar.


Nog zie ik de mannen ongelukkig, met hun handen onverschillig in hun zakken, het ‘lied’ na brommen. En ook bij de dames bespeur ik weinig enthousiasme. Het kan zeker erger: “Zoem zoem, zoem zoem, een bijtje zoekt een bloem, een bijtje zoekt een honingbloem, zoem, zoem zoem.” Geloof me er zijn hippere liedjes te bedenken, ook voor kleuters! En geloof me, het heeft niets bijgedragen aan het muziekonderwijs dat gegeven wordt. Helaas. Misschien hebben oude Jan én jonge Jan wel het tegenovergestelde bereikt.


Jaren later zit ik met mijn neus bovenop de gitaarles van mijn zoon. De juf heeft ontdekt dat mama ook gitaar speelt. Dat is handig voor haar want dan weet ze zeker dat er thuis geoefend gaat worden. Juf is lichtelijk streng maar heeft een grote klik met zoonlief. Zoonlief heeft ook een grote klik met zijn gitaar en dat is fijn want de lessen zijn zeg maar niet heel goedkoop. “Wat ben jij een handig ventje”, zegt ze goedkeurend als hij handig met zijn vingers over de snaren beweegt. Hij straalt, ik ook, achter mijn aantekeningenboekje waar ik alles nauwkeurig opschrijf. Ik wil natuurlijk ook een goede beurt maken bij juf.


Dan ontdekt juf ook nog dat ik zelf ook voor de klas sta. Ze vertelt tot haar spijt dat kinderen tegenwoordig geen liedjes meer kennen. Jep! I know. Gelukkig zingen mijn kleuters nog veel liedjes én hebben wij op school nog een echte muziekjuf maar ik weet hoe droevig het gesteld is met de muziek. Na een les of drie zijn de eerste liedjes aan de beurt. Liedjes met do-re-mi erin. Juf geeft hoopvol een blaadje met teksten aan mij. “Wil jij ze aan hem leren? Maar natuurlijk juf, ik wil tenslotte een goede beurt maken. Aha, ‘Mieke heeft een lammetje’. Geen muziekles zonder deze hit.


Een stukje verder op het papier, ik weet niet wat ik zie! Ze zijn gewoon van de partij. Oude Jan en jonge Jan! Heerlijk. Nu pas zie ik de symboliek van deze tekst. Oude Jan en jonge jan die maken het samen wel! Wat er ook gebeurt. En dus oefenen wij elke avond samen trouw, jonge Jan en ik. Wat een plezier als hij weer een stapje maakt. (en ik ook want ik leer nu echt noten lezen, dat had je niet gedacht hè ‘mister EO glimlach’?) Dat klinkt als goede muziek in onze oren...



Raak

‘There’s a crack in everything. That’s how the light gets in’. lees ik in de Happinez. Ik zit in de wachtkamer, te wachten, wat anders maar ik wacht nu toch zeker al veertig minuten. Nou heb ik best veel geduld en de reden dat ik hier zit is nog beter leren om op tijd rust te nemen. Ze noemen het ademhalingstherapie en had mij een jaar geleden gezegd dat ik daar iets aan zou hebben dan zou ik een keer glimlachend nee hebben geschud. Het is veel meer dan het doet vermoeden en het is fijn. Dus ga ik netjes om de paar weken zitten wachten.


Het ultieme rust-zoek gevoel vind je ook altijd in de Happinez, tenminste dat zou de bedoeling moeten zijn maar bij mij werkt averechts. Ik krijg het er altijd een beetje van op mijn heupen.  Stilte-retraites mét corvee in het klooster...ik weet het niet. Een uur stilzitten op een bankje in het bos en denken aan NIETS. Nee toch? Ik doe hard mijn best en loop vaak het bos in. Ik zie daar echt wel hoe zonnestralen door de bomen schijnen. Het is mooi en fijn dus ik doe het.


Ik ben blij dat de tekst afkomstig is van Leonard Cohen. Ik wacht nog even verder maar dan besluit ik toch maar eens te vragen of ze mij vergeten zijn. Er blijkt iets niet goed te zijn met de agenda. Niet mijn fout. Duizend excuses. Geeft niets. There’s a crack in everything!  Heb nu in ieder geval deze tekst gevonden. Jammer dat ik niet even diep heb kunnen ademhalen om het liedje voor de crematie van de oma van mijn lief wat zekerder te kunnen zingen.


Thuis oefen ik nog maar een keer. Bij de laatste regel zit er opeens een roodborstje voor het raam. “Het is goed meidje”, zegt de stem van mijn eigen, al jaren geleden overleden oma, in mijn hoofd. Ik zie het roodborstje nog zitten, op haar begrafenis. Ik schiet ervan vol maar het lukt me om diep adem te halen. That’s how the light gets in.


Het liedje lukt, voor mijn liefkes. Fijn. Een tijdje later lopen we met z’n allen met oma’s bloemstuk naar de plek waar haar dierbaren liggen. De plek waar zij straks ook uitgestrooid zal worden. Opeens blijf ik met mijn hak in een soort konijnenhol hangen en zak ik, alsof ik de wanhoop nabij ben, op mijn knieen in het gras, vlakbij een hoopje as. Heerlijk. There is a crack...


“Vreedzaam is oma ingeslapen.” “Dat zei mijn juf, bij dictee, maar dat had ze beter niet kunnen doen” zegt mijn dochter. “Veel te verdrietig.” Ze is er duidelijk nog niet klaar mee. “Maar nu weet ik in ieder geval wel wat vreedzaam is.” Zoonlief komt erbij zitten met zijn gitaar. Braaf oefent hij zijn huiswerk. Professioneel bewegen zijn vingers over de snaren. Het ontroert me. Waarom weet ik ook niet precies. That’s how the light gets in.


Bobine

Met de factuur in mijn hand loop ik naar buiten. Ik heb een hele dure aankoop gedaan en moet toch nog even slikken. Soms moet je gewoon iets duurs aanschaffen omdat je anders niets meer aan het grotere geheel hebt. Ik heb een Bobine gekocht, of eigenlijk een ‘Bobine-Gallerij’ want dat staat, als volledige omschrijving op mijn factuur. Of ie mooi is? Geen idee want ik heb hem niet gezien. Het klinkt toch prachtig? ‘Bobine-Gallerij’. Daar heb je gewoon veel geld voor over. Daar kun je goed mee voor de dag komen. Ik weet ook wel dat galerij maar met één ‘L’ moet maar de verkoper maakt zich vast niet druk over spellingcategorieën.


Ik heb een gruwelijke hekel aan het uitgeven van grote bedragen aan spullen of diensten die je niet ziet. Soms koop je iets duurs waar je heel blij van wordt. Maar ik twijfel toch nog een beetje over mijn Bobine. Niemand gaat zeggen: “Heb je een nieuwe Bobine? Staat je goed!” Ik kan hem sowieso aan niemand laten zien en terugbrengen kan ook niet. Incasseren dus, die financiële tegenslag, niet zeuren. Geniet er nou maar gewoon van!


We hebben trouwens ook nieuwe bougies. Ook al zo’n mooi woord. Klinkt als iets wat je goed kunt gebruiken bij een romantische avond. Of stouter. Dat je op het laatst ‘bougies’ op je wangen hebt. Helaas. Zonder bougies gaat mijn bobine het ook niet doen. En andersom. Toch eens even kijken wat het precies is. Een bobine levert hoogspanning zodat er vonken ontstaan in de bougies. Toch romantiek dus, of stouter. Er zit gewoon een compleet nieuw verliefd stel in onze auto! Wie is dan het mannetje? Levert hij de hoogspanning of alleen de vonken? Mannen? Zeg het maar.


“Wát moeten we betalen?”, zegt mijn dochter die al meer dan een uur aan de leestafel, kruiswoordpuzzels zit te ontwerpen. “Kunnen we dan nog wel boodschappen doen?”, vraagt ze bezorgd als de administratie monteur (zo een met een beige overhemd, een spencer en honingdrop- schoenen) het bedrag zonder blikken of blozen nog maar eens herhaalt. “Ja, mevrouw, u kunt ook besluiten om het niet te laten maken maar dan gaat het van kwaad tot erger.” Ik ben benieuwd wat hij precies bedoelt, en ook of al die onderdelen nou echt kapot zijn maar daar wil ik verder niet over nadenken. Ik zie mezelf al zitten in een auto die schokkend tot stilstand is gekomen. Rook uit de motorkap. Nog grotere bedragen voor iets wat je niet ziet.


Dan valt mijn oog op de omschrijving van mijn zojuist verholpen probleem. ‘Ook doet de auto stoten bij optrekken.’ Ahhhhh lief hè? De auto doet stoten. De administratie monteur (uit de categorie: keurig bloesje, spitse schoenen, verleidelijke autoverkopersglimlach en ‘had mijn zoon kunnen zijn’.) die dit getypt heeft,  heeft duidelijk ook niet heel goed opgelet bij Taal. Wat maakt het uit. De auto doet niet meer stoten en ik ben de gelukkige eigenaar geworden van een prachtig duo!