Blok

Ik ben vandaag als een blok gevallen. Nou ben ik wel vaker gevallen, ook als een blok maar dit is anders. Dit is pure verleiding. Zo’n blik zie je gewoon niet elke dag. Dat ik niet anders kan dan (ooit) op deze verleiding in te gaan wordt ook nog verstevigd door een ONaangename ontmoeting met een andere soort. Ik doe mijn best, sinds deze andere soort ook deel uitmaakt van mijn familie en vrienden maar dit exemplaar vertegenwoordigt zijn soortgenoten niet heel voordelig. Hij springt grommend tegen me op en kijkt me arrogant aan. Hij zegt nog net niet: “Waar is jouw hond gvd, ik wil vechten!”


Mijn kinderen zeuren zich te pletter om een huisdier. Argumenten genoeg om het niet te doen. In het kort: ze stinken, ze maken rommel, slopen je spullen, ze kosten veel geld, je kunt niet meer op vakantie en ze gaan DOOD, zielig hè? “Aaaaaaaahhhhh, mogen wij please een huisdier, dan zullen wij ervoor zorgen!”  Als we ooit overstag gaan wordt het een poes (ja, een vrouwtje want op territorial pissing zitten we niet te wachten). Nee ik wil geen vis, (suf) en geen hamsterachtigen (nachtdieren), ook geen konijn (knaagt de kabels kapot en maakt nauwelijks contact). Don’t worry schoonzusje, het is nog niet zo ver…


Op mijn werk hebben we tegenwoordig een schoolpoes. Ik kan er niet tegen als poezen smekend naar me kijken, in de regen. Ze is van de buren en ze is gewend aan kinderen. Voor ik het in de gaten heb, heb ik haar al binnen gelaten. Ze zoekt een plekje in de poppenhoek, lekker knus. Even trainen en ze kan, net als Siepie van Jip en Janneke, rondgereden worden in een jurkje, in de poppenwagen.


Er speelt zich een dilemma af in mijn hoofd. Al bijna tien jaar ben ik poesloos. Haaruitval, kots op de net opnieuw beklede stoel, een naar zwarte bessen stinkende kattenbak, afgekrabde banken, want ja een krabpaal is voor mietjes, wat zijn dit voor brokjes?, die eet ik niet, wat een droge meuk, doe mij maar iets van nat vlees uit een zakje, en zo kan ik nog wel even verder gaan. Dus nee jongens er komt geen poes! Een blok aan ons been wordt dat.


Maar ja ik ben dus als een blok gevallen. Verliefd. Nietsvermoedend liep ik vanmorgen, toen ik de kinderen naar school had gebracht naar huis. En daar zat ze, een minipoes, voor het raam, rood met wit, hooguit twee maanden oud. Ik durf te zweren dat ze naar me glimlachte. Het smelten van binnen was van een ander kaliber dan alleen maar: Aaahhh wat lief! Leuk voor een ander. Dit was (en ja ik zal fluisteren) een soort van ‘ik wil een baby’ maar dan anders. Dus-nee-jongens-er-komt-(nog)-geen-p-...oes.

Reageren

Naam   E-mail Mijn url
Voer onderstaande code hiernaast in:
d6458b
Onthoud mijn gegevens!