Eten

“Als je een kersenpit eet, en je jokt, dan groeit er een boom in je mond.”, zegt een kleuter terwijl hij tergend langzaam een ontpitte kers, uit een potje, in zijn mond stopt. Deze kleine filosoof houdt meer van praten dan van eten en dan is dit nog maar het fruit. Laat staan dat hij twee broodjes naar binnen moet werken binnen een minuut of twintig.


Nu ik van een afstand naar het eetgedrag van mijn vele kleuters zit te kijken denk ik: ‘wat een raar gebeuren is dit’. Elke dag opnieuw stoppen we dingen in onze mond om in leven te blijven. Allemaal verschillende dingen. Het liefst wel een beetje gezond. En om dat gezellig te maken gaan we daarbij ook nog samen aan een tafel zitten. Kunnen we ondertussen nog wat kletsen, maar niet te veel en ook niet als je je mond al vol hebt zitten met eten.


Daar kijken ze hier niet naar, of hun mond al vol zit of niet. Ze eten en praten tegelijk. Of ze eten niet omdat ze bezig zijn met de lunch van een ander. “Juf, hij heeft zijn boterham in de prullenbak gegooid omdat er iets vies op zat.” “Juf, hij lust zijn ei niet (nee, dat snap ik want er zitten ondefinieerbare bruine strepen op) en nou eet ik het maar op want anders mag hij dadelijk niet naar buiten.” “Juf…” Opeens hoor ik achter me een geluid wat ik al heel vaak heb gehoord. Ik sta oog in oog met iemand die ik niet meer herken. Zijn bril zit vol chocomel, het kan niet zo zijn dat hij nog iets ziet. De druppels vallen een voor een op zijn trui. “Mijn beker is omgevallen”, zegt hij. Ja, dat zie ik maar bedankt voor de info.


Dan pas zie ik de schade. Straaltjes chocomel druipen via de witte kastdeur naar beneden. De witte kastdeur waarachter netjes alle rapportmappen op een rijtje staan. Rapportmappen met kersverse verslagen die binnenkort mee naar huis gaan. Ouders maak je geen zorgen. De schade is beperkt.Terug naar het ritueel. Met zijn tong uit zijn mond en zo goed en zo kwaad als het kan, smeert het slachtoffer, met een geel doekje, het bruine goedje uit over de vloer. “Dat doe ik best goed hè juf?”, zegt hij zelfverzekerd.


Aan een andere tafel zit iemand met zijn beker op zijn broodtrommel te timmeren. Hij is klaar met eten en zijn geduld is op. Zijn maag is gevuld en moet nu naar buiten om te gaan rennen. Er moet straks wel weer nieuw eten in kunnen. Zitten er alleen maar jongens in de klas? Eh nee, we hebben ook meisjes, maar ik zie nu dat dit verhaal vooral over jongens gaat.  Wie heeft er eigenlijk bedacht dat kleutermannen aan een tafel moeten zitten om te eten? Dat kan toch best anders? En de dames? Zij hebben dan gewoon weer tijd om zelf te gaan eten. Toch eens uitproberen...


Reageren

Naam   E-mail Mijn url
Voer onderstaande code hiernaast in:
b4eb63
Onthoud mijn gegevens!