Maria

“Krijgen we dan ook van die gekleurde doorzichtige blokjes bij het eten?”, zegt onze zoon als hij de reispapieren van Portugal op tafel ziet liggen. Gekleurde, doorzichtige, drillende blokjes waar ik kippenvel van krijg. Gekleurde, doorzichtige, drillende, mierzoete blokjes: Jelly. Hij heeft het onthouden van twee jaar geleden en kan niet wachten.


Ik ben altijd een beetje allergisch voor ‘all inclusive buffetten’. Spookbeelden van waggelende obesitas figuren die kwijlend langs de gerechten gaan en hun borden vol  ‘laaien’ met suikers en koolhydraten en dat achteloos naar binnen werken, of erger nog, de helft laten liggen om aan de volgende ronde te beginnen. Ik denk dat we het dit jaar met een bescheiden ‘half pension’ ook wel redden.


Als we, vrij laat, in ons hotel aankomen mogen we meteen aanschuiven. Half slapend en spierwit van vermoeidheid pakt onze zoon een bord van de stapel. Hij scharrelt wat besluiteloos rond totdat hij ontdekt waar hij voor gekomen is. In alle kleuren lachen ze hem toe.Hij neemt ze allemaal. Ik besluit te negeren dat hij met een toetje begint. Hij prikt een blokje aan zijn vork. In zijn  ogen zie ik iets twinkelen. Hij stopt de traktatie in zijn mond en begint te kauwen. Zijn gezicht betrekt. Ik voel zijn illusie uit elkaar spatten. Ik proef, bijna zelf, de smerige gelatine die hij  aan het opeten is. Ik vind het verstandig om maar even met mijn eigen eten bezig te zijn. Dapper eet hij er nog een maar dan kan hij echt niet meer. Ik zie het voor vandaag door de vingers.


De volgende ochtend begint hij opnieuw en klaarwakker aan zijn ontdekkingstocht. Meteen ontmoet hij een nieuwe liefde. Haar naam is Maria, haar vorm is rond en haar smaak is zoet. Ze blijkt overal bij te passen. Op een boterham, op een pannenkoek en bij een bordje fruit. Omdat hij de yoghurt niet kan vinden, maar wel zin heeft in chocolade-cornflakes, pakt hij maar een schaaltje melk. Melk die hij thuis nooit drinkt omdat hij er kippenvel van krijgt, maar ja ,bij gebrek aan beter. De eerste hap doet hem zichtbaar walgen maar de afspraak: ‘Wat je opschept, eet je op’, dwingt hem tot een onhaalbare missie.


‘s Avonds zie ik onze dochter rondlopen met een bordje groente in de vorm van een gezicht, gevolgd door haar nicht met identiek gevuld bord, en identiek grote glimlach. Daarachter, op gepaste afstand, onze zoon. Zijn glimlach wat mysterieuzer, maar zeker ook tevreden. In zijn handen een bord met spaghetti en friet, bedekt met Maria..koekjes! “Dat heb ik goed gekozen hè mama?”, zegt hij triomfantelijk, terwijl ik een vette knipoog krijg. “Je moet dingen kiezen die je ook echt opeet en dit lust ik allemaal!” (‘dus waag het niet om er iets van te zeggen’ , denkt hij er achteraan).


‘Altijd al geweten dat Maria een helende werking heeft.’, denk ik als ik zondig zwijgend, met kleine hapjes mijn chocolademousse naar binnen werk. Misschien dat ik er volgende keer ook nog zo’n rond koekje bij neem...


Reacties

adidas Soccer has unveiled a limited-edition colorway of its ACE 16+ Ultra Boost silhouette, this time in a stunning black, red and white reminiscent of the Three Stripesí OG Predator football boots.

Reageren

Naam   E-mail Mijn url
Voer onderstaande code hiernaast in:
112192
Onthoud mijn gegevens!