Novasure

Nee, ik ga niet vertellen wat dat is. Anders verlies ik dadelijk een of meerdere van mijn trouwe en gewaardeerde (mannelijke) lezers. Ik wil niet hebben dat zij onpasselijk worden. Als je goed hebt opgelet weet je het toch wel. Letterlijk: nieuwe zekerheid, en laten we het daar maar op houden.


Ik doe mee aan een onderzoek. Vrijwillig, dat wel maar het voelt toch als een soort matennaaierij als ik nee zou zeggen. Niet dat ik dokters of medisch wetenschappers als mijn vrienden beschouw maar een deel van mijn schoonfamilie zit in het vak en ja, waarom ook niet. Het zou me minder pijn op kunnen leveren. Jammer dat me dat nou net het minste boeit. Ziekenhuizen, injecties en bloed. Of erger nog een infuus. Het mag duidelijk zijn: BAH!


Voor de behandeling begint, laat een aardig meisje, hoe oud zal ze zijn, mij een kaartje zien met daarop vijf gedrochten van emoticons. Ik ben er niet zeker van of ze opeenvolgend zijn wat pret en ellende betreft. “Je zult dadelijk denken, ga weg met dat kaartje, daar heb zo meteen echt geen zin in!” , zegt ze vriendelijk. “Probeer er dan toch maar één te kiezen die jou het beste lijkt.” Ik zal maar niet zeggen dat ik nu al denk dat de mislukte emoticons me gestolen kunnen worden.


Verder wordt er straks op verschillende momenten aan mij gevraagd of de pijn te verdragen is. Een cijfer van één t/m tien, waarbij één t/m vier draaglijk zijn en vijf t/m tien ondraaglijk. Het zal wel aan mij liggen maar erger dan ondraaglijk kan toch helemaal niet. “We zullen alles stap voor stap uitleggen!”, zegt de dokter, ook al zo vriendelijk, terwijl er weer iemand anders hartplakkers op mijn lijf plakt “Dat hoeft niet hoor”, zeg ik blijkbaar te zacht want ik hoor dingen als injectienaald en meekijken op scherm. “Kijk hier zie je de ingang, met mooie ribbelige structuren.” Ik zie smerige bloedvaten van mezelf en ik denk dat het tijd is om weg te kijken. Mijn hartslag verraadt dat dit geen slecht idee is.


Prikken, krampen en gedoe met apparaten. Dan het kaartje. Ik moet kiezen. Het eerste gezichtje lacht, maar wel als een boer met kiespijn.  Het tweede gezichtje trekt een soort van grimas, alsof er iemand op zijn teen is gaan staan en de derde heeft een streepmond, moet denk ik iets neutraals voorstellen maar het is meer teleurstelling wat ik zie. Teleurstelling omdat hij de verkeerde cd  heeft gekregen. De volgende is duidelijk not amused. Hij is denk ik zijn lievelingsspijkerbroek kwijt, net nu hij een belangrijke presentatie moet geven. En die laatste, is er echt slecht aan toe. Verlaten door alles en iedereen. Ik weet niet wat ik moet kiezen. De juiste zit er niet bij. Ik kies iets in het midden maar ik weet niet of dit iets zal toevoegen aan het onderzoek. Ga toch weg denk ik. Inderdaad.


Beroerde nacht, stoned van de pijnstillers, ff bijkomen en dan: nieuwe zekerheid! Heerlijk.  



Reacties

iPad Mini is a line of mini tablet computers designed, developed, and marketed by Apple Inc.

Reageren

Naam   E-mail Mijn url
Voer onderstaande code hiernaast in:
a41822
Onthoud mijn gegevens!