Schoolvoorstelling

‘Ouders gevraagd voor de herfstwandeling!’ Superleuk! Met een groepje kinderen, waaronder je eigen kind, de natuur in en dan allerlei weetjes vertellen. Enorm ontspannend! Bij dit soort oproepjes wil ik altijd het liefst zelf áchter een boom gaan zitten of net doen of ik het niet gelezen heb. Ah jammer, net te laat. Ik ben heel blij dat andere ouders dit altijd, met veel overgave, wel doen want ik wil dit mijn kinderen zeker niet ontnemen maar ik eh….(hier fluisteren) vind het gewoon niet zo leuk om te doen.


Zwetend zie ik mezelf voortploeteren door de modder met een groep (ach, zij is zelf toch ook juf, dan kunnen we die en die wel bij haar in het groepje zetten) voornamelijk jongens en meisjes van het type: ‘ik ben niet op mijn mondje gevallen’ aangevuld met mijn zoon, die zich dan ook als een aap gaat gedragen of mijn dochter, die de boel een beetje gaat compenseren en mij blikken toewerpt die zoveel betekenen als: ‘je doet het prima mama!’, of erger nog: ‘rustig blijven mama!’


Natuurlijk wil ik wel helpen op school, anders kunnen er veel dingen niet doorgaan en dat wil ik ook niet. Ik word wel blij van: ‘wie wil er kinderen naar een voorstelling brengen?’ Ja hoor, kom maar op. Moeders not allowed. I know. Nog zie ik de blikken van de moeders die ik vriendelijk doch dringend gevraagd heb om de zaal te verlaten. Jaren geleden, toen ik nog op een hele grote school werkte met mensen van, zeg maar, allerlei pluimage. Ze hadden in tien minuten meer herrie gemaakt dan de kinderen bij elkaar.


Met drie keurige meisjes in mijn auto ben ik op weg naar een voorstelling van Peter en de Wolf. Ze spreken hun verwachtingen uit en nomineren een klasgenoot die straks ‘Saai!’ zal gaan roepen. Toch jammer dat ik niet mee naar binnen mag. De juf ‘sneakt’ mij, omdat ze weet dat ik het écht leuk vind, op het allerlaatst toch nog mee. Yes!


Ik word meteen gegrepen door de manier waarop ze het verhaal voor kinderen bewerkt hebben. Prokofiev komt binnen. Niet alleen bij mij. Het is voornamelijk muisstil in de zaal. En wat een fijne rol heb ik. Ik hoef niemand, die net iets te hard klapt of bijna van zijn stoel af valt te corrigeren. Ik hoef geen raar gezicht te trekken bij de vraag: “Juf, mag ik mijn schoenen uit doen?” Ik kan zelfs af en toe stiekem naar mijn dochter kijken. Haar dromerige blik verraadt dat ze helemaal in het verhaal zit.


Mooie interactie, theaterdingen die wij ook nog kunnen gebruiken. “Saai”, roept er een (en de meisjes krijgen geen gelijk wat de persoon betreft) als hij de zaal verlaat. Hij liegt. Pure groepsdruk. Hij vond het prachtig, zeker toen een van de muzikanten de wolf wilde doodschieten met een waterpistool. Dankjewel dat ik mee mocht! Nog ouders nodig?


Reageren

Naam   E-mail Mijn url
Voer onderstaande code hiernaast in:
329217
Onthoud mijn gegevens!