Un(happy) meal

Druilerige zondagmiddag en bezoekje aan overgrootoma doen ons iets ongewoons besluiten. Het is niet eens een guilty pleasure, eerder een guilty-af-en-toe-moet-je-ergens aan toegeven, en het liefst zou ik er vermomd naar binnen gaan. Als onze kinderen er twee keer in hun leven binnen zijn geweest is het veel maar toch kennen ze het concept alsof ze er wekelijks te vinden zijn. Die grote gele letter heeft zijn werk keurig gedaan.


We zeggen niets en rijden er gewoon naartoe. Kijken wat ze doen. “Wow, YES!” zegt onze zoon als hij doorheeft wat er gaat komen. “Nu krijg ik een plofkipje, dat heb ik op tv gezien!” Onze dochter kiest vastberaden haar menu uit de vier vakjes. Zij heeft geen last van keuzestress. Onze zoon eigenlijk ook niet maar hij wordt overspoeld met mogelijkheden waardoor hij tomaatjes kiest in plaats van friet. Maakt hem niets uit. De verkoopster, die aan de trainingskassa staat en nog moet leren dat er blijkbaar overal sausjes bij moeten, kijkt hem verbaasd aan. “Wil jij TOMAATJES in plaats van friet?” zegt ze. “Je bent niet goed wijs!”, slikt ze nog net in.


“AHHHHH schattig.” , zegt onze dochter als ze een wit fifi-hondje met een roze strikje uit haar Happy Meal doos haalt. Ze drinkt een slok uit haar flesje chocomel (lekker met friet) maar houdt het iets te scheef waardoor haar lichtblauwe zomerbroek, op kruishoogte, helemaal vol zit met bruine vlekken. Nog steeds kijkt ze verliefd naar haar fifi-hondje. Onze zoon maakt gauw, en vol verwachting, zijn BOX open. Zijn gezicht betrekt als hij hetzelfde hondje, met roze strik tevoorschijn haalt. “Dit is voor meisjes”, zegt hij, die krijgt Anna wel, wat krijg ik?” Hij moet van ons blij zijn met wat hij krijgt meestal lukt hem dat ook wel.


“Ik ben niet blij”, zegt hij met tranen in zijn ogen maar hij mag van ons niet gaan huilen. “Ik zou een plofkipje krijgen, dat heb ik op de tv gezien, en nu heb ik een meisjeshond.” En bedankt stichting Wakker Dier. Zo zie je maar dat actie voeren niet altijd persé helpt. Jullie maken zo juist reclame voor de grote gele M en bovendien scheppen jullie verwachtingen bij kleine kinderen, dat is pas zielig.


In de auto ontdoet onze dochter het hondje van zijn inpakplastic en begint een rollenspel. Zoonlief zit met het ingepakte ding op schoot maar weigert het open te maken. Hij is het er nog steeds niet mee eens. “Zal ik thuis het roze strikje eraf knippen?” probeer ik in een poging er toch nog een happy meal van te maken. “Nee.” , dat wil hij ook niet. Als ik thuis, ter compensatie  een bakje kwark met honing zit op te eten kruipt mijn zoon naast me op de bank. “Best een schattig hondje hè mama?” zegt hij en ik zie dat zijn teleurstelling heeft plaats gemaakt voor plezier. “Heel schattig”, zeg ik en ik probeer me voor te stellen hoe het pluchen plofkipje eruit gezien zou hebben.




Reacties

Apple is no stranger when it comes to putting familiar hardware and practices out to pasture, having previously done so with the optical drive

Your article had provided me with another point of view on this topic. I had absolutely no idea that things may work in this method as well. Thank you for sharing your perspective.

I need to thank you for your effectively written article it's useful and your writing fashion helped me to the idea with no difficulty. Thank you

I found useful information on this topic as I'm taking care of an enterprise project. Cheers posting relative information and it's currently becoming easier to completely finish this project

Out of work, party, you may need a watch to reflect your temperament and vision, to show your differences from the general taste and vision. Here to meet your needs. thank.

Reageren

Naam   E-mail Mijn url
Voer onderstaande code hiernaast in:
2ad55b
Onthoud mijn gegevens!