Zeven

Zeven jaar, zeven kinderen op je feestje. Ik weet niet wie dat ooit bedacht heeft. Tot op zekere hoogte kan ik er wel in meegaan en het geeft duidelijkheid voor degene die vrienden moet kiezen maar ik moet er toch niet aan denken dat als ze straks zestien zijn ik met zestien pubers op pad moet.


Een jongens kinderfeest is duidelijk anders dan een meisjes kinderfeest. Onze zevenjarige zoon kiest ook twee meisjes en een bult jongens. Niet dat het helpt. De meisjes zijn nagenoeg onzichtbaar, onhoorbaar ook. Testosteron doet zijn werk zodra de mannen aankomen. Wie arriveert als eerste? Wie heeft het grootste cadeau? Wie kan op de meest onfatsoenlijke manier een cakeje naar binnen werken en vooral: wie kan het hardste brullen? Als geoefende kameleons, passen ze zich aan elkaars gedrag aan.


Te voet naar een activiteit hadden we bedacht. Met opdrachten onderweg. Nauwelijks hebben ze tijd om naar de, op jongens aangepaste opdrachten, te luisteren. Ze zijn fysiek bezig, met elkaar. Ze schieten rennend de weg op, klimmen tegen het viaduct op alsof het niets is. Had ik maar een politieuniform. Mijn lief en ik (allebei met Pabo-diploma op zak) hebben er onze handen vol aan om ze veilig op de plaats van bestemming te krijgen.


Na deel één van zijn zevende verjaardag volgt de dag zelf. De spanning is nog niet verdwenen. “Als ik nu naar bed ga”, zegt hij om zes uur op de avond van tevoren. “Dan is het eerder morgen.” Midden in de nacht roept hij: “Er gaan zo heerlijke broodjes voor mij in de oven.” Het liefst wil hij meteen zijn nieuwe Playmobil in elkaar zetten maar naar school gaan met traktatie is natuurlijk ook niet verkeerd.


Deel drie: grotemensenfeest. Als een echte kok helpt hij met koken en bakken. Niks geen wild mannetje dat zich als een kameleon aanpast aan het gedrag om hem heen. Ook niet aan het mijne. Keurig netjes haalt hij de papiertjes van de plakjes bladerdeeg, breekt hij eitjes boven een bak, zonder ook maar een stukje schaal mee te nemen. Spreekt hij er mij op aan als ik me niet helemaal aan het recept houd en roept hij: “Mama, ik vind het zo fijn om met jou te bakken!”  


Dan ontdekt hij het cadeau van opa in de kast. Opeens is hij helemaal door het dolle heen. Lijkt het alsof hij zijn pilletje is vergeten. Hij moet nog uren wachten voordat hij het open mag maken. Zit hij als een clown aan tafel een eitje te eten en moet zijn zus eraan geloven. Ach ja, het is een jongen, en hij is pas zeven...


Reacties

On Tuesday, Footwear News previewed the space and spoke with Simon Atkins, brand director for Adidas America, to see why the new midtown door was so special.

Reageren

Naam   E-mail Mijn url
Voer onderstaande code hiernaast in:
0a0240
Onthoud mijn gegevens!